Life...It's mine.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลางเดือนที่แล้วหลังจากทำไฟล์กรุงเทพกลับ ทุกอย่างก้ปกติมากๆ คือเหนื่อยโคตรๆๆๆและง่วงเหี๊ยกๆๆ พอเก็บของเสร็จ พี่สาวที่แสนน่ารักที่ชั้นสอง(เจ๊หญิง) ก้มาชวนไปกินข้าวที่ห้อง ที่แรกก้คิดไปคิดมาว่าจะไปดีไหม เพราะเหนื่อยเหลือเกินและง่วงมาก แต่เจ๊ก็ขึ้นมาตามที่ห้องถึงสองรอบเลยไม่ไปไม่ได้ พอไปถึงก้เห็นหมู่คนไทยมารวมตัวกันที่ห้องนี้ประมานเกือบยี่สิบชีวิต ส่วนใหญ่ ล้วนจะจะเป็นจะใจเป็นหญิงทั้งสิ้น ทุกคนกำลังง่วนกับการกิน มะม่วงน้ำปลาหวาน แต่พี่ๆบางคนก้กำลังทำกับข้าวกัน เราไปถึงเลยคิดว่า เหนื่อยๆแบบเรา ขอแจมวงน้ำปลาหวานดีกว่า พร้อมกะดูทีวีเฉยๆถ้าจะโอเค สักพัก กับข้าวก้เรียบร้อย ออกมาน่ากินสุดๆ ทุกคนเลยเปลี่ยนจากวงน้ำปลาหวานมาเปนกินบุฟเฟ่ต์อาหารกลางวันเพื่อน้องแอร์กันหมด...แต่เจ้ากรรมเมนูวันนั้นดันมีแกงเขียวหวานเนื้อแล้วเราดันไม่รู้เผลอไปกิน...สาบานได้ว่าแค่ชิ้นเล็กๆชิ้นเดียวเอง แต่ผลที่ออกมาร้ายแรงมากๆ แต่ตอนแรกคิดว่าคงเป็นหมูที่ใครแอบเอามาแต่ปรากฎว่าเห็นพี่คนที่เป็นอิสลามกินอย่างอร่อยเลยแถมพี่เขาเป็นคนทำเลยมั่นใจได้ว่า แต่แน่กูกินเนื้อไปแล้ว ตกเย็นวันนั้น อาการเริ่มออกด้วยการ ท้องวุ่นวายไปหมด อยากจะอ้วกก้ไม่ออก ปวดหัวตัวร้อนไปหมด ก่อนนอนก็ลงไปหาเจ๊หญิงอีกรอบเพื่อขอยาหอมกินอาจจะดีขึ้น เสร็จก้เข้านอนทันที เหตูการณ์ไม่คาดฝัน(ที่เคยเกิดประจำ)ก้เกิดขึ้น...เราตื่นนอนมาตอนเช้ามืดเพราะปวดท้องมากแบบทนไม่ไหวท้องเสียแน่ๆเลยไปเข้าห้องน้ำ เข้าไปได้สักพักท้องเสียจริงๆแต่อักแป๊บเดียวก้เกิดอาการจะเป็นลมเพราะปวดท้องมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มารู้สึกตัวอีกทีก้นอนบนพื้นแล้วเหงื่อออกเต็มไปหมดแต่พอยกแขนขึ้นมาดูมีเลือดด้วย!!!!! มันมาจากไหนเนี่ยพอยืนขึ้นได้ก็เลยเห็นหน้าตัวเองในกระจกว่าคางแตกแถมแก้มนี่เลือดเต็มๆ เลยค่อยๆเอากระดาษมากดเลือดแล้วเดินออดมาจากห้องน้ำโทรหาเพื่อน(ยุ้ย) และเจ๊หญิง บอกว่าเราเป็นลมแล้วคางแตก   พี่หญิงมาถึงคนแรกเหนแผลแล้วทำหน้าแย่จนเรารู้ว่าแผลคงน่ากลัวมาก แต่เจ๊ก้ยังพยายามให้กำลังใจเราด้วยการบอกว่า ไม่เท่าไหร่หรอก แต่เอามือกดเอาไว้นะลูก!!!! แต่หน้าาเจ๊ไปแล้ว อีกสักพัก ยุ้ยก้มาพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ สักพักเจ๊หญิงกับแน้น(เมทห้องเจ๊)และก้ยุ้ยก้พาเราไปโรงพยาบาล

 

ไปโรงพยาบาลแรกแม่งโคตรแสบ...ไม่ยอมเย็บแผลให้ทันที บอกเราว่าต้องจ่ายเงินมาก่อน สองร้อยเรียว(ประมานสองพันบาท)ก่อนแล้วจะโทรเรียกหมอมาให้ เจ็หญิงโมโหเลยด่ามันไปพร้อมกันเกนกันออกไปเรียกแท๊กซี่เพื่อจะไปอีกโรงพยาบาล...แต่ที่นี่กาต้า หาแท๊กซี่ยากพอๆกับรอรถเมล์ สาย ปอ.11 ว่างทั้งคัน แถมด้วยตอนนั้นเลือจาดแผลยังไม่หยุดไหลเลยด้วย

 

สามชั่วโมงผ่านไปตั้งแต่เป็นลม เราก้ไปถึงโรงพยาบาลที่ใหม่ ไอ้เราก้หวั่นๆกลัวแผลที่เย็บจะไม่สวย เพราะเคยเห็นจากไอ้ยุ้ยนี่แหล่ะไปเย็บที่นิ้วชี้มาแล้วนิ้วปูดแผลไม่สวย ไอ้เราได้แต่นอนร้องไห้ทำไรไม่ได้ เจ็บก้เจ็บ คิดถึงคนที่รักเรา และคนที่เรารัก ตลอดเวลา เจ๊ก้ยืนให้กำลังใจจนหมอเดินเข้ามาเย็บแผลให้ สิบเข็มพอดิบพอดีไหมละลายเย็บข้างในสี่เข็ม ข้างนอกหกเข็ม!!!!!

เสร็จสรรพเรียบร้อยก้กลับบ้าน แล้วมารู้ตัวที่บ้านว่าฟันกรามข้างในบิ่นไปอีกสองซี่....เห้อ!!!  เลยเข้าออฟฟิศไปทำเรื่องขอลากลับบ้าน กว่าจะได้กลับก้สองวันผ่านไปแล้ว กลับไทยปุ๊บก้เข้าโรงบาลปั๊ป รักษาตัวจนหายก้กินเวลาเกือบสองอาทิตย์ แต่ที่บ้านก้พาเราไปทะเลที่ชะอำมาด้วย เลยมีความสุขเพิ่มขึ้นร้อยเปอร์เซนต์  ก่อนกลับมากาต้าก้ไปเอาไหมที่เย็บออก แถมได้ไปเที่ยวกะตองสองคนอีกต่างหาก...สนุกดีเหมือนกันนะไปกะตองสองคน...เอาไว้คราวหน้าไปใหม่นะน้องลำหับ!!

 

กลับมาถึงก็ทำเรื่องกับออฟฟิศเรียบร้อยแล้ว ช่วงนี้เลยนั่งๆนอนๆไปก่อนที่จะกลับไปบินอีกที่ก็ประมานวันที่สิบ  ถือจะว่าพักผ่อนเอาแรงก่อนกลับไปโหมบินว่อนเหมือนเดิมมมมม

โห!!!กว่าเรื่องจะจบยาวไปหน่อยแต่ก้ขอบคุณที่มาอ่านกันนะเพือนๆ แล้วก้ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกใครๆเลยนอกจากตองเพราะเราไม่อยากรบกวนน่ะแล้วอีกอย่างโรศัพท์พังเหมือนเดิม เบอร์หายเกลี้ยงเลยไม่ได้โทรหาใคร แต่ถ้าเพื่อนๆมาอ่านแล้วคงจะรู้เรื่องแล้วก้ถือว่าเจอกันแล้วก้แล้วกันนะ

 

 

  

 

 

 

 

 

 

เช้าวันนี้ตื่นมา ก้นึกเลยว่าต้องทำไรบ้าง.... ออวันนี้มีบิน ต้องไปดูไบนั่นเอง แต่ก่อนจะได้เตรียมตัวคงต้องมา คุยกะที่บ้านและที่รัก ก่อน ช่วงนี้ที่บ้านก้ลุ้นผลสอบกันทุกคน ตั้งแต่พี่สาวเราคนโต ลุ้นผลสอบโทอยู่ว่าเทอมนี่ผลจะเป็นยังไงบ้าง เห็นเรียนหนั๊ก...หนัก สงสารพี่ตัวเองจริงๆ ต่อมาก้คุณน้องเก๋ อยากจะไปเป็นเด็กนอก ตอนนี้ไปสอบโทเฟ้ย... เอ้ย โทเฟลมาแล้ว ก้รอผลในอาทิตย์หน้าเลย เร็วดีจริงๆ ส่วนน้องเด็กคนสุดท้อง ก้นี่เลยอินเทรนรอผลสอบเอนทรานส์ อย่างที่เราเองก้เคยมาแล้วเมื่อหลายปีก่อนโน่นนนนน   ยังไงก้ถึงจะอยู่ไกลแต่ก้ช่วยลุ้นอยู่ทางนี้นะจ๊ะ

 

จะว่าไปนี่เดือนที่เก้าแล้วนะที่มาอยู่ที่นี่ งงจังเร็วเหลือเกิน แต่ก้อีกนานกว่าจะได้กลับไปอยู่บ้านจริงๆ ไม่รู้ว่าคนอื่นๆที่ติดบ้านเหมือนเราจะเป็นเหมือนเราบางป่าววววว แต่ทำไงได้ ตัดสินใจทางนี้แล้ว เราก้ต้องทำต่อไป เนอะ

 

 

ว่าแต่เมื่อไหร่จะมาสักที....ตาหลิม ให้คอยนานเกินชั่วโมงแล้วนะ

 

 

คิดถีงเพื่อนๆเหมือนเดิม หวังว่าในไม่ช้า คงได้กลับไปลั่นล้าด้วยกันนะ โดยเฉพาะแก๊งหัวเน่า แม่งหนีไปเที่ยวทะเลรอบที่เท่าไหร่กันแล้วเนี่ย ทีตอนเราอยู่บอกไม่มีตัง จำไว้เลย.....